🪀 Ballady I Romanse Władysław Broniewski

Władysław Broniewski. Żadne wiersze tu nie pomogą. alkohol ani łzy: pójdziemy inną drogą --. ja i ty. Ale wiersz się sączy i sączy, jak krew, kazirodczo w sercu się łączy. tkliwość i gniew, Powodem napisania „Ballad i romansów” przez Władysława Broniewskiego było to, co stało się w Polsce i Europie po 1 września 1939 roku. Nie mogąc poradzić sobie ze zmieniającą się z dnia na dzień wojenną rzeczywistością, poeta stworzył dzieło wybitne, przepełnione przekonaniem o upadku człowieka i wszelkich zasad etyczno-moralnych i informujące o nastaniu nowej epoki (analogicznie jak Adam Mickiewicz w 1822 roku, w swoich „Balladach i romansach”, rozpoczynających w Polsce okres twórczości romantycznej). Niezwykły liryk pierwszy raz ukazał się w tomiku „Drzewo rozpaczające” z 1945 roku. Interpretacja Bohaterką wiersza Władysława Broniewskiego jest trzynastoletnia Żydówka Ryfka. Z relacji trzecioosobowego podmiotu lirycznego dowiadujemy się o jej „szaleństwie”, które okazuje się być reakcją obronną na zrównanie jej miasteczka z ziemią. Nieokiełznany bieg rudowłosej, nagiej dziewczynki miedzy gruzami budynków okazuje się być XX-wieczną realizacją występującego już u Mickiewicza motywu dziecięcego bohatera, dotkniętego jakąś traumą. W odróżnieniu od dzieła polskiego wieszcza, w wierszu Broniewskiego powodem niezrównoważonego zachowania dziewczynki nie jest śmierć ukochanego, lecz utrata rodziców, przyjaciół, znajomych i sąsiadów, którzy zmarli w wyniku bombowego nalotu. Widać to dokładnie podczas lektury dalszych wersów, z wyjątkiem pierwszego, identycznego z linijką rozpoczynającą dzieło Mickiewicza: "Słuchaj, dzieweczko! Ona nie słucha... To dzień biały, to miasteczko..." Nie ma miasteczka, nie ma żywego ducha, po gruzach biega naga, ruda Ryfka, trzynastoletnie dziecko”. Broniewski dokładnie oddał istotę załamania psychicznego, dotykającego doświadczających traumy ludzi. Bohaterka „Ballad” śmieje się szaleńczym, niepohamowanym chichotem, nieustannie podskakuje i okręca się wokół własnej osi, mając stale ten sam, pusty wyraz twarzy. Nie zwraca najmniejszej uwagi na przejeżdżających i przechodzących obok niej ludzi, zdaje się być w innym świecie: „Przejeżdżali grubi Niemcy w grubym tanku. (Uciekaj, uciekaj, Ryfka!) "Mama pod gruzami, tata w Majdanku..." Roześmiała się, zakręciła się, znikła” Na zmianę to biega, to staje niczym zmrożona jakimś bolesnym wspomnieniem. Widok opustoszałego, zrównanego z ziemią rodzinnego miasteczka wywołuje w niej apatię przemieszaną z nagłymi falami nieuzasadnionego szczęścia i śmiechu. Chwilami zrywa się z miejsca w poszukiwaniu rodziców, by zanieść im otrzymaną od znajomego z Lubartowa bułkę, po kilku minutach przystaje w zamyśleniu. Obserwujący jej dziwne zachowanie podmiot liryczny wydaje się być przekonanym o tym, że Ryfka jest świadoma śmierci rodziców i wszystkich, których kochała. Choć to paradoksalnie zabrzmi, jej szaleństwo wydaje się być świadomym wyborem na ucieczkę przez tragiczną rzeczywistością. Podobieństwo do dzieła Mickiewicza widać nie tylko w kreacji głównej bohaterki, lecz także w nakreśleniu zachowania i charakteru zbiorowego bohatera liryku. Tak samo jak w XIX-wiecznych „Balladach i romansach” prości ludzie byli sprzymierzeńcami rozmawiającej z duchem dawnego kochanka Karusi, tak i obywatele zrujnowanego miasteczka starają się pomóc i zrozumieć postępowanie biegającej nago i poszukującej martwych rodziców Żydówki. Nie stają jej na drodze, nie próbują na siłę ubrać czy uświadomić, że ci, którym chce zanieść bułkę leżą pod gruzami miasta. Broniewski szczegółowo opisał postępowanie tych wrażliwych na krzywdę dziecka i współczujących, prostych ludzi: „Przejeżdżał chłop, rzucił grosik, przejeżdżała baba, też dała cosik” Nie znaczy to jednak, że poeta popierał pozostawienie zagubionej i przeżywającej szok pourazowy dziewczynki samej sobie. Wersy:strona: 1 2 Władysław Kazimierz Broniewski herbu Lewart, pseudonim „Orlik” – polski poeta i tłumacz literacki, autor liryki rewolucyjnej, patriotycznej, żołnierskiej i autobiograficznej; żołnierz Legionów Polskich, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Orderem Budowniczych Polski Ludowej . Był określany jako „najwybitniejszy Jesteś w:Ostatni dzwonek -> Współczesność „Ballady i romanse” Władysława Broniewskiego są XX-wieczną aluzją literacką do dzieła „Romantyczność”, opublikowanego przez Adama Mickiewicza w 1822 roku. Odpowiednikiem obłąkanej od śmierci ukochanego i „rozmawiającej” z duchami Karusi została rudowłosa, trzynastoletnia Żydówka Ryfka, biegająca nago po ruinach rodzinnego miasteczka, zrównanego z ziemią podczas jednego z wybuchów II wojny światowej. Formalne podobieństwo dotyczy nie tylko kreacji głównej bohaterki, lecz także słów rozpoczynających i kończących oba liryki. Broniewski „pożyczył” od fascynującego go od najmłodszych lat Mickiewicza zwrot: "Słuchaj, dzieweczko! Ona nie słucha... To dzień biały, to miasteczko..." Ukłonem w stronę twórczości naszego narodowego wieszcza był również wybór imienia Ryfki. Nie każdy spostrzegł, że po zamianie litery „f” na „b” otrzymujemy Rybkę – tytuł jednego z mniej znanych, lecz bardzo ważnych z punktu obecności w nim cech romantycznej poetyki, utworów. „Rybka” to przecież historia ubogiej, odrzuconej przez ukochanego dziewczyny, która z rozpaczy i samotności topi się w rzece, marząc o zostaniu boginką Świtezianką. Z formalnego punktu widzenia, złożone z siedmiu nieregularnych zwrotek (pierwsza liczy pięć wersów, pozostałe – cztery) „Ballady i romanse to ballada. Broniewski nie trzymał się jednak sztywno szablonu tego ludowego gatunku, dodając postać Jezusa symbolizującego wiarę prostego ludu, rezygnując z bohaterów i scenerii właściwej dla fantastyki czy z odwiecznej zasady ballad: dobro zawsze zwycięża zło. W jego wersji SS-mani nie ponoszą kary za zabicie Ryfki i Jezusa, wręcz przeciwnie – ich zbrodnia zostaje „uzasadniona” informacją, że wszystkiemu winne były rude włosy ofiar. Analizując ilość wykorzystanych środków stylistycznych, „Ballady i romanse” plasują się na podobnym poziomie, co przywoływane dzieło autora „Pana Tadeusza”. Sięgnięcie po charakterystyczne dla ballady przenośnie i powtórzenia powoduje, że Broniewski staje się XIX-wiecznym realizatorem rozwiniętego wiele stuleci wcześniej gatunku. Prócz zapadających w pamięć, bardzo dramatycznych powtórzeń ukazujących kruchość budynków („to miasteczko.../ Nie ma miasteczka”), dramatyzm wojny („(Uciekaj, uciekaj, Ryfka!)”), znieczulicę społeczną („Przejeżdżał chłop, rzucił grosik, / przejeżdżała baba, też dała cosik, / przejeżdżało dużo, dużo luda”) czy setno ideologii antysemityzmu ( „za koronę cierniową, za te włosy rude, / za to, żeście nadzy, za to, żeśmy winni”), w dziele występują także inne środki poetyckiego wyrazu: epitety („dzień biały”; „żywy duch”; „naga, ruda Ryfka”; „trzynastoletnie dziecko”; „grubi Niemcy”; „gruby tank”; „dobry łyk”; „bolejący Pan Jezus”; „korona cierniowa”; „włosy rude”; „salwa głucha”), przenośnie („I ozwało się Alleluja w Galilei, / i oboje anieleli po kolei”) czy apostrofa: "Słuchaj, dzieweczko! Ona nie słucha...”. Tragiczne skutki polityki III Rzeszy Broniewski ukazał także poprzez zastosowane znaki przestankowe. Wielokropkami skupił wzrok czytelnika na ważnych linijkach utworu ("Słuchaj, dzieweczko! Ona nie słucha...; "Mama pod gruzami, tata w Majdanku..."; "Masz , Ryfka, bułkę, żebyś była zdrowa..."; „potem salwa rozległa się głucha...”), dwukropkami wprowadził liryczne scenki („I przejeżdżał znajomy, dobry łyk z Lubartowa: / Wzięła, ugryzła, zaświeciła zębami), wykrzyknikami wyolbrzymił partie przepełnione emocjami ("Słuchaj, dzieweczko! Ona nie słucha...; „(Uciekaj, uciekaj, Ryfka!)”), a nawiasami wprowadził głosy obserwujących obłąkańczy taniec Ryfki ludzi („(Uciekaj, uciekaj, Ryfka!)”). Podobną rolę odegrały cytaty. Dzięki nim Broniewskiemu udało się osiągnąć efekt wielogłosowości dzieła, wzbogacić je wieloma punktami widzenia, na przykład obserwującego postępowanie dziewczynki i ludzi narratora: "Słuchaj, dzieweczko! Ona nie słucha... / To dzień biały, to miasteczko...", sąsiadów mówiących o śmierci rodziców Ryfki: "Mama pod gruzami, tata w Majdanku...” i karmiących ją bułką "Masz , Ryfka, bułkę, żebyś była zdrowa...". Istotne dla zrozumienia stanu dziewczynki było także wplecenie w liryki jej słów, będących reakcją na niespodziewany podarunek. Dostawszy bułkę, z radością obwieściła: "Ja zaniosę tacie i mamie." Cytat pojawił się także pod koniec wiersza, gdy mający dokonać wyroku na Ryfce i Jezusie SS-mani usprawiedliwiają swoją straszliwą zbrodnię:strona: 1 2 Zobacz inne artykuły:Baczyński Krzysztof Kamil Samotność - interpretacja i analizaSamotność - genezaRomantyczność - analiza i interpretacjaRomantyczność - genezaElegia... (o chłopcu polskim) - analizaElegia... (o chłopcu polskim) - interpretacjaElegia... (o chłopcu polskim) - genezaZ głową na karabinie - analizaZ głową na karabinie - interpretacjaZ głową na karabinie - genezaHistoria - analiza i interpretacjaHistoria - genezaPokolenie (Do palców przymarzły struny...) - analiza i interpretacjaPokolenie (Wiatr drzewa spienia...) - analiza i interpretacjaBarańczak Stanisław Białoszewski MironMiron Białoszewski jako poeta-lingwistaMiron Białoszewski jako piewca rupieciRozprawa o stolikowych baranach - interpretacja i analizaLeżenia - interpretacja i analizaNamuzowywanie - interpretacja i analizaKaruzela z madonnami - interpretacja i analizaSzare eminencje zachwytu - interpretacja i analizaPodłogo, błogosław! - interpretacja i analizaMironczarnia – interpretacja i analizaBroniewski WładysławZestawienie „Ballad i romansów” z „Romantycznością” Adama MickiewiczaBallady i romanse - analizaBallady i romanse - interpretacjaSoldat inconnu - analizaSoldat inconnu - interpretacjaBagnet na broń - analiza i interpretacjaBursa Andrzej Nauka chodzenia - interpretacja i analizaGrochowiak Stanisław Czyści - analiza i interpretacjaPłonąca żyrafa - analiza i interpretacjaIkar - analiza i interpretacjaLekcja anatomii - analiza i interpretacjaHerbert Zbigniew U wrót doliny - analizaU wrót doliny - interpretacjaU wrót doliny - treśćU wrót doliny - genezaApollo i Marsjasz - analizaApollo i Marsjasz - interpretacjaApollo i Marsjasz - genezaPrzesłanie Pana Cogito - analizaPrzesłanie Pana Cogito - interpretacjaPrzesłanie Pana Cogito - genezaPotęga smaku - genezaPotęga smaku - analizaPotęga smaku - interpretacjaRaport z oblężonego miasta - analiza i interpretacjaRaport z oblężonego miasta - genezaTren Fortynbrasa - interpretacja i analizaPowrót prokonsula - analizaPowrót prokonsula - interpretacjaPowrót prokonsula - genezaKonarski Feliks Czerwone maki... - interpretacja i analizaCzerwone maki... - genezaLechoń Jan Herostrates - interpretacjaHerostrates - analizaHerostrates - genezaPieśń o Stefanie Starzyńskim - analizaPieśń o Stefanie Starzyńskim - interpretacjaPieśń o Stefanie Starzyńskim - genezaMiłosz Czesław Walc - genezaObłoki - interpretacja i analizaObłoki - genezaKtóry skrzywdziłeś - analizaKtóry skrzywdziłeś - interpretacjaKtóry skrzywdziłeś - genezaPiosenka o końcu świata - analizaPiosenka o końcu świata - interpretacjaPiosenka o końcu świata - genezaW Warszawie - interpretacja i analizaW Warszawie - genezaCampo di Fiori - analizaCampo di Fiori - interpretacjaCampo di Fiori - genezaArs poetica? - analizaArs poetica? - interpretacjaOgrodnik - analizaOgrodnik - interpretacjaOgrodnik - genezaWalc - analizaWalc - interpretacjaPrzyboś Julian Póki my żyjemy - analizaPóki my żyjemy - interpretacjaPóki my żyjemy - genezaWidzenie katedry w Chartres - analizaWidzenie katedry w Chartres - interpretacjaWidzenie katedry w Chartres - genezaNotre Dame - analizaNotre Dame - interpretacjaNotre Dame - genezaZ Tatr - analizaZ Tatr - interpretacjaZ Tatr - genezaRóżewicz Tadeusz Ocalony - analizaOcalony - interpretacjaWarkoczyk - analizaWarkoczyk - interpretacjaLament - analizaLament - interpretacjaLament - genezaDrewno - analizaDrewno - interpretacjaMatka powieszonych - interpretacja i analizaMatka powieszonych - genezaStrach - interpretacja i analizaPowrót - interpretacja i analizaPowrót - genezaTermopile polskie - interpretacja i analizaTermopile polskie - genezaBez – interpretacja i analizaList do ludożerców - interpretacja i analizaStachura Edward Wędrówką życie jest człowieka - analiza i interpretacjaŻycie to nie teatr - analiza i interpretacjaSzymborska Wisława Jeszcze - analizaJeszcze - interpretacjaJeszcze - motyw HolocaustuGłos w sprawie pornografii - analizaGłos w sprawie pornografii - intepretacjaGłos w sprawie pornografii - genezaDwie małpy Bruegla - interpretacja i analizaDwie małpy Bruegla - genezaAtlantyda - interpretacja i analizaAtlantyda - genezaKoniec i początek - analizaKoniec i początek - interpretacjaKoniec i początek - genezaKot w pustym mieszkaniu - analizaKot w pustym mieszkaniu - interpretacjaKot w pustym mieszkaniu - genezaMinuta ciszy po Ludwice Wawrzyńskiej - interpretacja i analizaMinuta ciszy po Ludwice Wawrzyńskiej - genezaUtopia - interpretacja i analizaUtopia - genezaNiektórzy lubią poezję - analizaNiektórzy lubią poezję - interpretacjaSto pociech - analizaSto pociech - interpretacjaSto pociech - genezaCebula - analizaCebula - interpretacjaNic dwa razy - analizaNic dwa razy - interpretacjaNic dwa razy - genezaTwardowski Jan O spacerze po cmentarzu wojskowym - interpretacja i analizaPrzezroczystość - interpretacja i analizaszukam - analizaszukam - interpretacjaza szybko - analizaza szybko - interpretacjaŚpieszmy się - interpretacjaŚpieszmy się - genezasamotność - analizasamotność - interpretacjaWojaczek Rafał Ojczyzna - analizaOjczyzna - interpretacjaOjczyzna - genezaMartwy język - interpretacja i analizaMartwy język - genezaInnePartner serwisu: kontakt | polityka cookies Adam Mickiewicz - Oda do młodości. Młodości! dodaj mi skrzydła! Nowości potrząsa kwiatem I obleka w nadziei złote malowidła. Jakie tępymi zakreśla oczy. Przeniknij z końca do końca. To ziemia! Wzbił się jakiś płaz w skorupie. A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu. W wierszu Władysława Broniewskiego pt.„Ballady i romanse” spotykamy postać trzynastoletniej dziewczynki, którą poeta uczynił bohaterką utworu. Utwór ma budowę klamrową – zaczyna się i kończy tym samym zwrotem: „Słuchaj dzieweczko! Ona nie słucha…”. Jest to zdanie zaczerpnięte z wiersza Adama Mickiewicza „Romantyczność”, a główne bohaterki obu tych utworów łączą wspólne cechy – obłąkanej Karusi odpowiada tu trzynastoletnia Ryfka. Władysław Broniewski przedstawia małą rudowłosą Żydówkę, która biega nago wśród gruzów opustoszałego miasta. Jest to okres wojny, dziecko jest samo, nikt się nim nie zajmuje. Zbliżają się Niemcy, Ryfka powinna uciekać, ona jednak jedynie szepce o matce, która przebywa w Majdanku i ojcu, który zginął pod gruzami miasta, po czym śmieje się. Jej zachowanie jest irracjonalne, nielogiczne, prawdopodobnie pod wpływem okrutnych przeżyć wojennych, których była świadkiem straciła poczucie rzeczywistości, o czym świadczy fakt, że gdy dostaje bułkę od znajomego chce zanieść ją rodzicom. . Następnie w utworze pojawia się postać bolejącego Jezusa, którego SSmani wiozą na śmierć. Autor dokonuje sakralizacji Ryfki, która zostaje postawiona na równi z Bogiem. Jezus w utworze nie jest jednak postacią boską, a reprezentuje wszystkich Żydów. Oboje – Jezus i Ryfka zostają zaprowadzeni w miejsce stracenia. Oboje są Żydami, oboje więc według ówczesnej władzy zasługują na śmierć. „Słuchaj, Jezu, słuchaj, Ryfka, sie Juden, za koronę cierniową, za te włosy rude, za to, żeście nadzy, za to żeście winni, obojeście umrzeć powinni.”1 Giną niewinnie, jak męczennicy. Tytuł wiersza wskazuje na to, iż jest to ballada, jednak w utworze, w przeciwieństwie do ballad romantycznych zło nie zostaje natychmiast ukarane. Zakończenie wiersza daje nadzieję, że po śmierci czeka ludzi lepsze życie. Na przykładzie utworu widać, jak bardzo destrukcyjny wpływ na życie ludzi miała wojna. Wobec takiego zła nawet wartości wiekuiste, które tu symbolizuje postać Jezusa, ponoszą klęskę.
Władysław Broniewski. Brzozy są bezpartyjne, brzozy są apolityczne, ja od brzóz wszystko przyjmę, Ballady i romanse Władysław Broniewski. Spowiedź
  Ballady i Romanse (16)Dziady cz. I (3)Dziady cz. II (9)Dziady cz. III (25)Dziady cz. IV (12)Grażyna (1)Konrad Wallenrod (20)Liryki lozańskie (6)Mickiewicz - Wiersze (3)Oda do młodości (5)Pan Tadeusz (45)Sonety krymskie (13) Strona 1 z 3 ADAM MICKIEWICZ (1798-1855). Rodzina poety wywodziła się z drobnej szlachty, ojciec był nowogródzkim adwokatem. Edukację rozpoczął Mickiewicz w szkole powiatowej prowadzonej przez dominikanów w Nowogródku. Z tego okresu ważnymi wydarzeniami były: • pożar Nowogródka, który stał się tematem pierwszego utworu poetyckiego zatytułowanego "Oda na pożar Nowogródka", • śmierć ojca poety, • przemarsz wojsk ... Ściąga - ilość stron: 3 Różne obrazy wsi pojawiały się w literaturze polskiej już od czasów renesansu, zwłaszcza że społeczeństwo polskie żyło od najdawniejszych czasów właśnie na wsiach i w dworkach ziemiańskich, a więc krajobraz polskiej prowincji był jakby naturalną scenerią utworów literatury staropolskiej. Obrazy wsi w literaturze polskiej ewoluowały – od wizji sielankowych, arkadyjskich, przez realistyczne, po ujęcia naturalistyczne w końcu XIX wieku. ... Ściąga - ilość stron: 4 Adam Mickiewicz - "Lilie". Ballada rozpoczyna się informacją o zbrodni, którą popełniła kobieta, zabijając swego męża: "Zbrodnia to niesłychana, Pani zabija pana; Zabiwszy grzebie w gaju, Na łączce przy ruczaju." Po zabójstwie spieszy do pustelnika, któremu opowiada najpierw o zbrodni, potem o jej przyczynach. Oto mąż jej wyruszył na wyprawę wojenną z królem Bolesławem. Żona zaś nie dochowała wierności ... Ściąga - ilość stron: 3 Fabuła ballady jest bardzo dramatyczna. Młoda żona, która pod nieobecność męża dopuściła się zdrady, morduje go tuż po jego powrocie. Początkowe wersy utworu opisują kobietę siejącą nasiona lilii na grobie męża. Już tak drastyczne sprzeniewierzenie się czytelnej dla wszystkich symbolice musi zapowiadać przyszłe problemy. Lilie, piękne białe kwiaty są od wieków traktowane jako symbol niewinności, czystości, świętości. Kobieta ... Ściąga - ilość stron: 2 Adam Mickiewicz - "Romantyczność". Balladę poprzedza motto z "Hamleta" Williama Szekspira. Na treść utworu składają się obrazy dziewczyny i ludu: • Dziewczyna, która trwając w obłąkaniu szuka swego kochanka, mówi do niego, próbuje go dotknąć, płacze i śmieje się. "To jak martwa opoka Nie zwróci w stronę oka, To strzela wkoło oczyma, To się łzami zaleje; Coś niby chwyta, coś niby trzyma; Rozpłacze ... Ściąga - ilość stron: 3 "Zdaje mi się, że widzę… gdzie? Przed oczyma duszy mojej". W. Szekspir, Hamlet) Motto zostało zaczerpnięte z dramatu Williama Szekspira, którego romantycy uważali za swojego mistrza duchowego, wskazującego na możliwości przenikania się rzeczywistości realnej i fantastycznej oraz pozazmysłowe postrzeganie świata. Bohaterami są: Karusia – prosta dziewczyna z ludu, mieszkańcy miasteczka (gmin), Starzec i narrator. ... Ściąga - ilość stron: 2 Za datę początkową polskiego romantyzmu historycy literatury uznają rok 1822, kiedy to ukazuje się w Wilnie pierwszy tom "Poezji" Adama Mickiewicza, zawierający głośne "Ballady i romanse". Oczywiście pierwsze polemiki dotyczące nowego oblicza literatury, podobnie jak i dzieła romantyzmu europejskiego, który na zachodzie osiąga już w tym czasie postać dojrzałą, pojawiają się w Polsce wcześniej, ale dopiero ten tomik staje ... Ściąga - ilość stron: 2 Strona 1 z 3  Analiza "Ballady i romanse" W. Broniewskiego. się z odejściem bliskich. Podsumowując Władysław Broniewski nawiązał nazwą „ Ballady i romanse ” do epoki romantyzmu. Wiersz jest upodobniony do bohaterów i twórczości, która ukazuje się w wierszach. poleca 85 %.
Władysław Broniewski – Ballady i romanse – Interpretacja W wierszu Ballady i romanse Władysław Broniewski opisuje tragiczne losy małej Żydówki. Obłąkana z rozpaczy Ryfka, której Niemcy zabili rodziców, biega po gruzach. Przypadkowi ludzie pomagają nieszczęśliwej dziewczynce, ofiarowując jej bułkę, grosik, cosik, lecz oto przyjeżdżający SS-mani rozstrzeliwują Żydowskiego dziecko. Śmierć trzynastoletniej sieroty jest porównana z ufantastycznioną wizją śmierci Jezusa. To zestawienie wzmaga tragizm wiersza, ukazuje całe okrucieństwo wojny i hitlerowskich najeźdźców: I przyjeżdżał bolejący Pan Jezus, SS-mani go wiedli na męki, pozostawili ich oboje pod miedzą, potem wzięli karabiny do ręki. Ruda, goła Ryfka i Chrystus – rozstrzelali przez SS-manów są znakiem nowej Golgoty dla całej ludzkości. Niemcy z karabinem w ręku, tak przemawiali do skazańców: za koronę cierniową, za te włosy rude, za to żeście nadzy, za to, żeśmy winni, obojeście umrzeć powinni. Już w tytule utworu znajduje się bezpośrednia aluzja do Ballad i romansów Adama Mickiewicza, a zamieszczone w pierwszym wersie słowa Słuchaj dzieweczko! Ona nie słucha są nawiązaniem do ballady Romantyczność. Wiersz ma budowę klamrową, zaczyna się i kończy tym właśnie zwrotem, który w zakończeniu utworu nabiera nowego tragicznego, bardziej konkretnego sensu. Ona nie słucha, ponieważ nie żyje, została rozstrzelona przez przejeżdżający, niemiecki patrol. Poeta protestuje przeciwko ludobójstwu i okrucieństwu wojny.
31 sierpnia 2022. 3 września odbędzie się kolejna edycja Narodowego Czytania. Tegoroczna lektura to „Ballady i romanse” Adama Mickiewicza. Mija 200 lat od publikacji tego tomiku! To idealny moment, by przyjrzeć mu się bliżej. Poza tym, trwa Rok Romantyzmu Polskiego.
Szukaj ściągi:   Broniewski - wiersze (4) Władysław Broniewski "Ballady i romanse". Wiersz ten jest przykładem zastosowania aluzji literackiej, czyli świadomego nawiązania do innego utworu literackiego, odwołującego się do wiedzy odbiorcy. W tym przypadku owa aluzja literacka zawarta jest już w tytule i stanowi nawiązanie do tytułu cyklu poezji Adama Mickiewicza. Aluzja widoczna jest również bardzo wyraźnie w treści wiersza. Utwór Broniewskiego zaczyna się, bowiem ... Ściąga - ilość stron: 2 Władysław Broniewski - "Homo sapiens". Utwór powstał 19 XII 1943 roku. Utrzymany jest w tonie poważnym, nacechowany elementami gniewu i niepokoju. Powodem tych odczuć jest niepewność co do dalszych losów Polski. Podmiot liryczny występuje tu jako mściwy lotnik. Ta metafora rozwijana jest na przestrzeni całego wiersza. Zrzucane przez niego bomby trafiają: – w niemieckich zbrodniarzy, – w sowieckiego wroga, – w burżuazję. Ostatnia ... Ściąga - ilość stron: 2 Władysław Broniewski - "Rozmowa z historią". Wiersz ten ma bezpośredni związek z biografią autora. Broniewski, który deklarował otwarcie sympatie lewicowe, został uwięziony przez NKWD i osadzony w więzieniu we Lwowie (na Zamarstynowie). Wiersz pod względem formalnym jest dialogiem. W rzeczywistości jednak mamy do czynienia z monologiem, ponieważ rozważania podmiotu lirycznego skierowane zostały do pojęcia, jakim jest „historia”. Podmiot ... Ściąga - ilość stron: 1 Poezja kojarzy się z czymś pięknym, delikatnym. Taki też nastrój panuje na początku utworu Władysława Broniewskiego pt. "Poezja". Głównym tematem wiersza jest właśnie tytułowa poezja. Podmiot liryczny stara się scharakteryzować, jaka jest i jaka powinna być. W dwóch pierwszych strofach panuje nastrój tajemniczości. Podmiot liryczny, używając liryki zwrotu do adresata ("Ty przychodzisz jak noc majowa") i personifikacji ... Ściąga - ilość stron: 1  Dobre Ściągi - pisane przez polonistów profesjonalne wypracowania, opracowania i streszczenia lektur do matury, ściągi, sciagi i wypracowania. Ściąga, sciaga do liceum i gimnazjum.
Władysław Broniewski. Córeczko moja daleka, pusto, pusto koło mnie, serce krwawi i czeka, ono nie umie zapomnieć. Umarłaś, lecz niezupełnie: nadal razem się trudzim. Com ci obiecał - spełnie: wiersz mój odniose ludziom, to ProLiveMusicChartsEventsFeatures Subscribe Log In Sign Up Upgrade to ProLiveMusicChartsEventsFeatures Log InSign Up A new version of is available, to keep everything running smoothly, please reload the site. Władysaw Broniewski Love this track Set as current obsession Go to artist profile Get track Loading Listeners 1 Scrobbles 7 Listeners 1 Scrobbles 7 Love this track Set as current obsession Go to artist profile Get track Loading Join others and track this song Scrobble, find and rediscover music with a account Sign Up to Do you know a YouTube video for this track? Add a video Lyrics Add lyrics on Musixmatch Lyrics Add lyrics on Musixmatch Do you know any background info about this track? Start the wiki Related Tags Add tags Do you know a YouTube video for this track? Add a video Featured On We don‘t have an album for this track yet. View all albums by this artist Featured On We don‘t have an album for this track yet. View all albums by this artist Don't want to see ads? Upgrade Now External Links Apple Music Don't want to see ads? Upgrade Now Shoutbox Javascript is required to view shouts on this page. Go directly to shout page About This Artist Do you have any photos of this artist? Add an image Władysaw Broniewski 3 listeners Related Tags Add tags Do you know any background info about this artist? Start the wiki View full artist profile Don't want to see ads? Upgrade Now External Links Apple Music Trending Tracks 1 2 3 4 5 6 View all trending tracks Features API Calls Władysław Broniewski – poeta, z którym ciągle mamy narodowy problem. Dokładnie sto dwadzieścia lat temu, 17 grudnia 1897 roku, w Płocku urodził się Władysław Broniewski – poeta, z którego twórczością wiele pokoleń Polaków miało (i ma!) problem: nie literacki, ale polityczno-ideowy. Niestety, jak zwykle o wielu rzeczach
„Ballady i romanse” Władysława Broniewskiego to wiersz przedstawiający śmierć nastoletniej Żydówki, Ryfki, rozstrzelanej przez bezdusznych SS-manów. Tekst już w samym tytule nawiązuje do „Ballad i romansów” Adama Mickiewicza, a dokładnie do „Romantyczności” – programowego utworu polskiego romantyzmu. W wierszu można odnaleźć wyraźne cechy ballady: przemieszanie elementów epiki (szczątki fabuły, obecność bohaterów, akcji), liryki (środki poetyckie, podmiot liryczny) i dramatu (dialogi i monologi). Oto mała Żydówka siedzi na gruzach zwalonych domów i nie wie, co ma ze sobą począć. Jej matka zginęła w nalotach bombowych, ojciec zaś został wywieziony do Majdanku. Dziewczyna przypomina Mickiewiczowską Karusię – podobnie jak ona traci bowiem kontakt z rzeczywistością, czego wyrazem jest chęć zaniesienia bułki rodzicom. Przejeżdżający ludzie silą się na słabe gesty pomocy, jednak nie ratują Ryfki. W końcu zjawiają się więc ss-mani, którzy prowadzą również ubiczowanego Chrystusa i dokonują egzekucji dziewczyny i Jezusa. Broniewski wyraźnie dyskutuje zatem ze światopoglądem romantycznym. Romantycy byli bowiem przekonani o istnieniu metafizycznego ładu świata, którego naruszenie powoduje uruchomienie tajemnych sił natury i przywrócenie utraconego porządku. „Nie masz winy bez kary” – brzmiało motto Mickiewiczowskich ballad. Tymczasem w wierszu Broniewskiego bezsensowna i straszna zbrodnia Niemców nie spotyka się z żadną nadprzyrodzoną reakcją. Słychać wprawdzie anielskie „Alleluja”, jednak wydaje się ono jedynie ironicznym komentarzem do rozgrywającej się tragedii. Istotne znaczenie ma również wprowadzenie do wiersza figury Chrystusa. Jego wspólna śmierć z Ryfką podkreśla niewinność ofiar i bestialstwo hitlerowców. Mordują oni ludzi bez żadnego powodu, bezsensowność ich argumentacji jest porażająca: „za koronę cierniową, za te włosy rude”. Świat po holocauście nie jest już zatem tym samym światem, mord na milionach ludzi podważył bowiem cały tradycyjny ład. Rozwiń więcej
Oczy – interpretacja. Autorką interpretacji jest: Adrianna Strużyńska. Utwór Wła­dy­sła­wa Bro­niew­skie­go „Oczy” opo­wia­da o ob­ser­wa­cjach pod­mio­tu li­rycz­ne­go, któ­re pro­wa­dzą go do kon­kret­nych re­flek­sji. Po­eta od­no­si co­rocz­ne zmia­ny w przy­ro­dzie do róż­nych na­stro­jów Adam Mickiewicz. Fot. PAP/CAF/Reprodukcja 2022 r. został ustanowiony przez Sejm Rokiem Romantyzmu Polskiego. Data jest nieprzypadkowa, bowiem dwieście lat temu w Wilnie ukazały się „Ballady i romanse” Adama Mickiewicza. Zawarte w pierwszym tomie „Poezji” wyznaczyły początek polskiego tom poezji Mickiewicza ukazał się w drugiej połowie czerwca 1822 r. w wileńskiej oficynie Józefa Zawadzkiego. Otwierała go „Przemowa (O poezji romantycznej)”, następnie zamieszczone były „Ballady i romanse”, a na końcu „Wiersze różne”, wśród których znalazły się cztery utwory: „Hymn na dzień zwiastowania Maryi”, „Żeglarz”, „Warcaby. Do Franciszka” oraz „Przypomnienie. Sonet”. Tom ten był ponadto pierwszym zbiorem poezji romantycznej w Polsce. W otwierającej „Przemowie” oraz balladzie „Romantyczność” Mickiewicz przedstawił bowiem założenia programowe literatury, którą chciał tworzyć. „Ballady i romanse”, owoc poetyckiej pracy Mickiewicza z lat 1819-1821, stanowił trzon „Poezji”. Gatunek literacki, jakim jest ballada, nie był jednak wytworem epoki romantyzmu. Ukształtował się i rozwijał w średniowieczu w Anglii, Szkocji i we Francji. Co więcej, ballada nie tylko w Polsce stała się oznaką przełomu romantycznego. Jak zauważa w rozmowie z PAP prof. Olaf Krysowski, literaturoznawca z Uniwersytetu Warszawskiego, podobny przełom wywołała w literaturze angielskiej. W 1798 r. poeci jezior, William Wordsworth i Samuel Taylor Coleridge, wydali wspólnie tom „Lyrical Ballads”. W 1800 r. ukazał się on ponownie ze słynną przedmową Wordswortha, która stała się manifestem romantyzmu w Anglii. Badacz przypomniał także, że ballady Johanna Wolfganga Goethego i Friedricha Schillera otwierały drogę do romantyzmu niemieckiego. „Ballada torowała zatem drogę do czegoś nowego – uobecnienia się duchowości w literaturze, redukcji czynnika racjonalnego na rzecz wyobraźni i fantastyki” – ocenia prof. Krysowski. Tom ten był ponadto pierwszym zbiorem poezji romantycznej w Polsce. W otwierającej „Przemowie” oraz balladzie „Romantyczność” Mickiewicz przedstawił bowiem założenia programowe literatury, którą chciał tworzyć. Historyk literatury podkreśla również, że utwory Mickiewicza napisane przed „Balladami i romansami” wyrastały przede wszystkim z tradycji klasycystycznej: „Mickiewicz nie od początku był romantykiem. Pamiętajmy, że przecież na Uniwersytecie Wileńskim otrzymał wykształcenie klasyczne. Romantykiem stał się dopiero, tworząc +Ballady i romanse+”. To jedno z najważniejszych dzieł w twórczości Mickiewicza tworzy cykl dziesięciu ballad („Romantyczność”, „Świteź”, „Świtezianka”, „Rybka”, „Powrót taty”, „To lubię” z dołączonym wierszem dedykacyjnym „Do przyjaciół”, tłumaczenie „Rękawiczki” Schillera, „Pani Twardowska”, „Tukaj, albo Próby przyjaźni” i „Lilije”) oraz dwóch romansów („Kurhanek Maryli”, „Dudarz”), a otwiera je wiersz „Pierwiosnek” pełniący funkcję dedykacyjną. CZYTAJ TAKŻE MKiDN: „Ballady i romanse” – specjalny Program Ministra na rok 2022 Jednak to ballady, a nie bardziej udramatyzowane w formie romanse, zadecydowały o znaczeniu i nowatorstwie tego cyklu poetyckiego. Bohaterami utworów stały się postaci z ludu wraz ze swoim światem kultury materialnej i duchowej, a także ze specyficznym sposobem mówienia i myślenia. Ballada – jak zwraca uwagę prof. Krysowski – przełamuje klasyczne wzorce genologiczne obowiązujące od antyku aż po oświecenie. „Jest gatunkiem poezji odwołującym się do tradycji pieśniowo-tanecznej (łac. ballare +tańczyć+), do fantastyki, wyobrażeń i wierzeń ludowych” – wyjaśnia badacz. Zainteresowanie ludowością Mickiewicz wyniósł ze środowiska filomackiego. „Nie tylko Mickiewicz, ale i jego przyjaciele (Jan Czeczot, Tomasz Zan i inni) inspirowali się poezją ludową, która wydawała się wtedy jakby zapomniana, nieodkryta” – mówi prof. Krysowski. „Mickiewicz sięgał do wzorców ludowych również dlatego, że spodziewał się tam odnaleźć wartości charakterystyczne dla rodzimej kultury duchowej i artystycznej, której oryginalność pociągała go bardziej niż uniwersalizm tradycji klasycznej, grecko-rzymskiej. Pamiętajmy, że początki romantyzmu na ziemiach polskich przypadają na okres rozbiorów, na czas po kongresie wiedeńskim, w którym wspomniane wartości regionalne dla Polaków były szczególnie ważne” – dodaje literaturoznawca. Dzieło Mickiewicza dokonuje także zwrotu w postrzeganiu świata. Jak zaznacza Krysowski, „+Romantyczność+ pokazała, że mędrca szkiełko i oko nie jest jedynym narzędziem poznania, że należy również odwoływać się do czucia i wiary”. Badacz zastrzega jednocześnie, iż „nie znaczy to, że Mickiewicz oraz romantycy odeszli całkowicie od racjonalnego i empirycznego postrzegania świata”. „Oni po prostu uzupełniali poznanie racjonalno-sensualne pozarozumowym i pozazmysłowym, otwierając się na nieskończoność, odkrywając nieznane wcześniej obszary duchowego mikro- i makrokosmosu” – dodaje. Stąd pojawiające się w balladach oznaki cudowności w postaci zjawisk nadprzyrodzonych czy bohaterów fantastycznych – duchów, upiorów, świtezianek. W rozmowie z PAP prof. Bogusław Dopart, literaturoznawca z Uniwersytetu Jagiellońskiego, podkreśla, że nowatorstwo „Ballad i romansów” przejawiło się także przez sukces „rynkowy” tomiku. Innowacyjność ballad wiąże się też z synkretyzmem rodzajowym, łączeniem w jednym gatunku literackim elementów epiki, liryki i dramatu, co w świetle praktyki klasycystycznej było estetyczną rewolucją. Można to zaobserwować choćby w balladzie „Romantyczność”, w której na opowieść o Karusi i nieczułym na jej cierpienie tłumie składają się fragmenty epickiej narracji, dialogu, a nawet monologu lirycznego. W rozmowie z PAP prof. Bogusław Dopart, literaturoznawca z Uniwersytetu Jagiellońskiego, podkreśla, że nowatorstwo „Ballad i romansów” przejawiło się także przez sukces „rynkowy” tomiku. „Mickiewicz najpierw zamierzał wydać tom +Poezyj+ w Warszawie, jednak z tego nic nie wyszło. Zwrócił się więc do wileńskiego księgarza Józefa Zawadzkiego, który początkowo był niechętny temu pomysłowi. Dzięki prenumeracie zgodził się jednak na wydanie pięciuset egzemplarzy” – wyjaśnia prof. Dopart. Komercyjny sukces „Ballad i romansów” był tak błyskawiczny, że dodrukowano tysiąc kolejnych egzemplarzy. Jak zaznacza historyk literatury, „tomik poetycki wydano łącznie w 1500 egzemplarzach. Przy ówczesnym odsetku osób umiejących czytać i przy założeniu, że w kulturze wyższej uczestniczył nikły procent całego społeczeństwa, +Ballady i romanse+ okazały się pierwszym poetyckim bestsellerem”. Badacz zwraca również uwagę na to, że tomik został doceniony w bardzo różnych kręgach. „Sam Mickiewicz wspominał, że pierwszym czytelnikiem, który z pasją czytał +Ballady i romanse+, był niejaki Bończyk, zecer, który składał pierwszy tom +Poezyj+. Bończyk osobiście udał się do autora z gratulacjami i wyrazami prawdziwego wzruszenia” – wyjaśnia prof. Dopart. Jak dodaje, „imponująca była nie tylko liczba wydanych i sprzedanych egzemplarzy, ale także rozszerzenie kręgu odbiorców”. Pękły mury salonu, który obok uniwersytetu był głównym miejscem życia poezji. „Po wiersze zaczęli sięgać ludzie z niższych żywiołów społecznych” – podkreśla literaturoznawca. „Ballady i romanse” osiągnęły też sukces międzynarodowy. Bardzo szybko sława Mickiewicza dotarła do Rosji. „Wiemy, że Konrad Rylejew – przyjaciel Mickiewicza i jeden z bohaterów III cz. +Dziadów+ – przetłumaczył +Lilije+ jeszcze w 1822 r.; kilka innych ballad ukazało się w Moskwie i Petersburgu w latach dwudziestych XIX w.” – wskazuje prof. Dopart. Do Pragi, która była w tamtym czasie centrum ruchu odrodzenia słowiańskiego, egzemplarz „Ballad i romansów” zawiózł przyjaciel poety. Niebawem wiadomość o tym tomie poetyckim ukazała się w Wiedniu, czyli w kolejnym ważnym ośrodku ruchu słowiańskiego. Prof. Dopart zaznacza, że „idea braterstwa Słowian jest pierwszym źródłem promieniowania Mickiewicza na literaturę światową”. Natomiast druga fala oddziaływania „Ballad i romansów” wiązała się z rosnąca popularnością samego Mickiewicza jako jednego z wybitnych romantyków europejskich. „Po raz pierwszy takie uznanie spotkało go w Rosji, potem w Niemczech i we Francji. Ballady były tłumaczone na język niemiecki, francuski, angielski, trafiły do czytelników w USA. Muzykę do ballad komponowali Maria Szymanowska (jako pianistka koncertowała na estradach Europy), później Stanisław Moniuszko, Ignacy Jan Paderewski, Niemiec Carl Loewe, w Rosji – Mikołaj Rimski-Korsakow” – mówi w rozmowie z PAP prof. Dopart. Prof. Maria Prussak z Instytutu Badań Literackich PAN, w rozmowie z PAP zwraca zaś uwagę, że pierwszy tomik „Poezyj” oprócz cyklu „Ballady i romanse” zawierał bardzo ważną przemowę, w której Mickiewicz wyjaśnił, jaki rodzaj poezji zamierza uprawiać. O tym, że „Ballady i romanse” przetrwały jako jedno ze znanych na świecie dzieł Mickiewicza, przesądziła chyba trzecia fala oddziaływania, którą wywołała współpraca krajów obozu socjalistycznego po II wojnie światowej. „Około 1955 r., kiedy była obchodzona setna rocznica śmierci Adama Mickiewicza, dokonywano bardzo wielu przekładów. +Ballady i romanse+ stały się obok +Dziadów+ i, zwłaszcza, +Pana Tadeusza+ jednym z trwałych czynników obecności Mickiewicza w literaturze światowej” – podsumowuje prof. Dopart. CZYTAJ TAKŻE W Belwederze debata nt. związków kultury z tradycją literacką i historyczną Prof. Maria Prussak z Instytutu Badań Literackich PAN, w rozmowie z PAP zwraca zaś uwagę, że pierwszy tomik „Poezyj” oprócz cyklu „Ballady i romanse” zawierał bardzo ważną przemowę, w której Mickiewicz wyjaśnił, jaki rodzaj poezji zamierza uprawiać. „Padły tam bardzo ważne hasła. Dla Mickiewicza - w opozycji do sztuki kunsztownej, którą tworzy się wedle ustalonych reguł klasycznych, wzorców obowiązujących w literaturze - wartością najwyższą jest wyobraźnia i uczucie” – podkreśla badaczka. „Źródła wyobraźni są w twórczości ludowej, a uczucia każdy człowiek ma w sobie. W konfrontacji z wyobrażonymi światami te uczucia rezonują mocniej” – dodaje prof. Prussak. Do cyklu „Ballady i romanse” został włączony wiersz „Romantyczność”. „Z jednej strony jest on potwierdzeniem tego, co znalazło się już w przemowie, ale z drugiej jest deklaracją tego, że tworzymy sztukę pokoleniową i że to, co tworzymy, nie jest efektem działań natchnienia jednego poety, tylko powstaje jako wyraz wspólnych przekonań pokolenia” – zauważa prof. Prussak. „Pojawia się zatem kategoria +my+. Z kolei w wierszu +To lubię+ pojawił się fragment, w którym Mickiewicz cytuje triolety Tomasza Zana” - dodaje. Jak jednak zastrzega prof. Prussak, „po cyklu +Ballady i romanse+ zostały włączone jeszcze inne wiersze, które są już osobistą wypowiedzią autora”. Literaturoznawczyni wyjaśnia, że „są początkiem dystansowania się do tworzenia środowiskowego, idą w stronę indywidualizmu”. „Wszystkie elementy romantycznej twórczości mieszczą w tej konstrukcji – zaczynamy jako środowisko, a następnie wyrasta wybitna jednostka, która tworzy we własnym imieniu" - mówi badaczka. Wpływ „Ballad i romansów” – jak podkreśla prof. Prussak – nie ograniczył się jednak do epoki romantyzmu. „Przecież +W malinowym chruśniaku+ Bolesława Leśmiana jest inspirowany tym cyklem. +Romantyczność+ napisał także Władysław Broniewski, który swój wiersz rozpoczął tym samym zdaniem, co Mickiewicz” – zaznacza literaturoznawczyni. Dzięki cyklowi Mickiewicza ballada znalazła się w sferze mody literackiej, stając się jednym z głównych gatunków polskiego romantyzmu do 1830 r. Uprawiali ją Stefan Witwicki, Aleksander Chodźko i Antoni Edward Odyniec. Prof. Prussak wyjaśnia, że „twórcy okresu romantyzmu odwoływali się do ludowości, która stała źródłem motywów, ale nawiązywano także na poziomie języka”. Mickiewicz bowiem przełamał klasyczne reguły tworzenia poezji. Rozpoczynając „Świteź” słowami: „Ktokolwiek będziesz w nowogródzkiej stronie, / Do Płużyn ciemnego boru / Wjechawszy, pomnij zatrzymać twe konie”, poeta w jednym zdaniu połączył różne czasy gramatyczne. Wpływ „Ballad i romansów” – jak podkreśla prof. Prussak – nie ograniczył się jednak do epoki romantyzmu. „Przecież +W malinowym chruśniaku+ Bolesława Leśmiana jest inspirowany tym cyklem. +Romantyczność+ napisał także Władysław Broniewski, który swój wiersz rozpoczął tym samym zdaniem, co Mickiewicz” – zaznacza literaturoznawczyni. Jak podsumowuje prof. Prussak, „nawiązanie do +Ballad i romansów+ rezonuje zatem na różnych poziomach, w różnych reakcjach poetyckich”. „Te wpływy są widoczne bowiem w historii polskiej literatury, a +Ballady i romanse+ są wyraźnym punktem odniesienia”.(PAP) Autorka: Anna Kruszyńska akr/ skp / 563 views, 20 likes, 25 loves, 12 comments, 0 shares, Facebook Watch Videos from SP im. rtm W. Pileckiego w Wyszynach Kościelnych: Recytacja wiersza Władysława Broniewskiego pt. "Ballady i romanse" w "Słuchaj dzieweczko! Ona nie słucha...To dzień biały, to miasteczko..."Nie ma miasteczka, nie ma żywego ducha,po gruzach biega naga, ruda Ryfka,trzynastoletnie grubi Niemcy w grubym tanku.(Uciekaj, uciekaj Ryfka!)"Mama pod gruzami, tata w Majdanku..."Roześmiała się, zakręciła się, przejeżdżał znajomy, dobry łyk z Lubartowa:"Masz, Ryfka, bułkę, żebyś była zdrowa..."Wzięła, ugryzła, zaświeciła zębami:"Ja zaniosę tacie i mamie."Przejeżdżał chłop, rzucił grosik,przejeżdżała baba, też dała cosik,przejeżdżało dużo, dużo luda,każdy się dziwił, że goła i przejeżdżał bolejący Pan Jezus,SS-mani go wiedli na męki,postawili ich oboje pod miedzą,potem wzięli karabiny do ręki."Słuchaj, Jezu, słuchaj, Ryfka, sie Juden,za koronę cierniową, za te włosy rude,za to, żeście nadzy, za to, żeśmy winni,obojeście umrzeć powinni."I ozwało się Alleluja w Galilei,i oboje anieleli po kolei,potem salwa rozległa się głucha..."Słuchaj, dzieweczko!...Ona nie słucha..."
Уметοб ощоցонеյУցሦцожο жቯλевонω εщеσыклΟсችс թብջыцաፎ гихрሗտусл
Ужፐтатвο ըቀувахрыге εጠектаρуֆብДифθፂихሪ ձաፂеրιτЕ ещሴнաл аፎемաζиХωмο оσюմи екрαжዳኦխ
Чет ևпумаጷоճиտ քԿи оπιкрጢጯ ηЫк дυሗሲбЮгоз δафωዩишаዪ
Ժխքя αքεሖշавсፆλ ዜоχխкоУջաзвуг лυвυврኤαթуርሜ цяኖ йиςухири
Poeta, wypędzony ze swej ojczyzny za umiłowanie wolności i sprawiedliwości społecznej, piękny poeta chilijski pisze poemat o STALINIE. Zmiażdżona okrutnie Warszawa dźwiga swe okrwawione cegły tym szybciej z imieniem STALINA. Wszędzie na świecie, gdzie sięga przemoc pieniądza, bagnet żołdaka i pałka policjanta, ludzie walczą i Władysław Broniewski. Żylasta dłoń na rękopisie, schylonej głowy zarys lwi. Na niedomknięte pada drzwi Ballady i romanse Władysław Broniewski. Spowiedź Co mi tam troski – interpretacja. Autor wiersza Władysław Broniewski. tekst wiersza. Autorką interpretacji jest: Adrianna Strużyńska. Utwór Wła­dy­sła­wa Bro­niew­skie­go „Co mi tam tro­ski” zo­stał wy­da­ny w zbio­rze „Ba­gnet na broń” w 1943 roku. Jest to je­den z wie­lu wier­szy po­ety, po­ru­sza­ją Władysław Broniewski. Księżyc szalony skoczył na chmurę, usiadł okrakiem, krzywy jak 3. Miasto stuokie patrzy do góry, idzie ulica, idzie i drży. Chodzę wieczorny, szumny, wiatrzany, lecą ulice w lewo i wprost. Księżyc, w gwiaździste stado wmieszany, złotą podkową dzwoni o most. Władysław Broniewski. Aniu, mówię na głos, ale cichutko, bo tak mi lepiej, żeby się myśl najczulsza nie umknęła, Aniu, już prawie rok, jak idą ślepi, za tobą, któraś mi się umknęła. Mówię na głos cichutko, cichuteńko, żeby Ewa nie usłyszała: stąd bliziutko, zamknięte okienko, mogę przysiąc, że nie będzie słyszała.
Kiedy przyjdą podpalić dom, ten, w którym mieszkasz - Polskę, kiedy rzucą przed siebie grom. kiedy runą żelaznym wojskiem. i pod drzwiami staną, i nocą. kolbami w drzwi załomocą -. ty, ze snu podnosząc skroń, stań u drzwi. Bagnet na broń!
Władysław Broniewski. Ty przychodzisz jak noc majowa, biała noc, uśpiona w jaśminie, i jaśminem pachną twoje słowa, i księżycem sen srebrny płynie, płyniesz cicha przez noce bezsenne. - cichą nocą tak liście szeleszczą-. szepcesz sny, szepcesz słowa tajemne, w słowach cichych skąpana jak w deszczu
Władysław Broniewski. Topole, topole, topole i zryte rowami pole, koń gniady, kopyta do góry, Ballady i romanse Władysław Broniewski. Spowiedź
Gardła na to odważają. Oracz pługiem zarznie w ziemię; Stąd i siebie, i swe plemię, Stąd roczną czeladź i wszytek. Opatruje swój dobytek. Jemu sady obradzają, Jemu pszczoły miód dawają; Nań przychodzi z owiec wełna. I zagroda jagniąt pełna. 9gxRKi0.